Kalkulator kieszonkowego

Jak liczymy sugerowaną kwotę

Punktem wyjścia jest reguła, którą łatwo zapamiętać: około 1 zł na każdy rok życia, tygodniowo. Siedmiolatek dostaje więc mniej więcej 7 zł na tydzień, dziesięciolatek około 10 zł. Kwota rośnie razem z dzieckiem, bo z wiekiem rosną i potrzeby, i umiejętność planowania.

To celowo punkt startowy, a nie sztywna stawka. Reguła daje Ci okolicę, w której warto się poruszać, a resztę dopasowujesz do swojej rodziny. Jeśli wolisz wypłacać raz w miesiącu, pomnóż kwotę tygodniową przez cztery i zaokrąglij do wygodnej liczby. Po dokładniejsze widełki zajrzyj do poradnika ile kieszonkowego dla dziecka.

Od czego naprawdę zależy kwota

Kalkulator podaje liczbę, ale ostateczną decyzję podejmujesz Ty. Na zdrową kwotę składa się kilka rzeczy:

• Budżet rodziny. Kieszonkowe ma być stałe, więc ustal je na chudszy miesiąc, a nie na ten lepszy. Lepiej dać mniej, ale zawsze.
• Za co dziecko płaci samo. Im więcej pokrywa z własnej kieszeni (drobne przekąski, doładowanie, drobiazgi), tym wyższa kwota ma sens.
• Wiek i dojrzałość. Młodsze dziecko ogarnia krótki horyzont, starsze rozłoży większą pulę na dłużej.
• Rytm wypłaty. Tydzień czy miesiąc zmienia kwotę i to, jak trudno rozłożyć ją w czasie. Piszemy o tym w tekście kieszonkowe tygodniowo czy miesięcznie.
• To, co dają dziadkowie. Jeśli pieniądze płyną z kilku stron, policz je razem, żeby nie wyszło za dużo bez planu.

Jak mądrze ustalić kieszonkowe, krok po kroku

1. Ustal, za co odpowiada dziecko. Wypiszcie razem, co kieszonkowe pokrywa (np. drobne słodycze, naklejki), a co dalej jest na mamę i tatę. Bez tego co chwilę wracacie do negocjacji.
2. Wybierz rytm. Dla młodszych lepszy jest tydzień, bo krótszy czas łatwiej ogarnąć. Starsze dziecko poradzi sobie z miesiącem.
3. Policz kwotę na spokojnie. Zacznij od reguły 1 zł na rok życia, potem skoryguj w górę lub w dół zależnie od tego, za co dziecko płaci samo.
4. Umówcie się jasno. Kwota, dzień wypłaty i zasada „nie dopłacam w środku tygodnia". Stała umowa uczy planowania bardziej niż sama liczba.
5. Podzielcie kieszonkowe na słoiki. Część od razu na oszczędności, zanim reszta pójdzie na bieżące wydatki.

Dlaczego dzielimy na 3 słoiki

Sam fakt, że dziecko dostaje pieniądze, jeszcze niczego nie uczy. Nauka zaczyna się przy podziale, dlatego kalkulator od razu rozbija kwotę na trzy słoiki:

• Wydaję - na bieżące drobne przyjemności, tu dziecko ćwiczy wybory.
• Oszczędzam - na cel, tu rośnie cierpliwość i poczucie sprawczości.
• Daję - na prezent albo pomoc, tu widać, że pieniądze to też relacje.

Klucz to kolejność: najpierw płać sobie. Co najmniej 10% trafia na „Oszczędzam" zaraz po wypłacie, zanim reszta będzie do wydania. Cały mechanizm rozkładamy na czynniki w poradniku metoda trzech słoików.

Orientacyjne widełki wg wieku

To ta sama reguła 1 zł na rok życia, rozpisana na wiek. Liczby traktuj jako punkt wyjścia, nie normę. Obok podajemy, na czym w danym wieku najbardziej się skupić.

U nastolatków kieszonkowe często zmienia się w miesięczny budżet, który pokrywa więcej (wyjścia, doładowania). Jak nad nim zapanować, opisujemy w tekście jak nauczyć nastolatka budżetu.

Najczęstsze błędy przy ustalaniu kieszonkowego

• Nieregularność. Pieniądze „jak akurat mam" uczą czekania na humor rodzica, nie planowania.
• Dopłacanie po wydaniu wszystkiego. Jeśli zawsze ratujesz, dziecko nie poczuje, że wybory mają skutki. Co robić zamiast tego, podpowiadamy w tekście gdy dziecko wydaje całe kieszonkowe.
• Karanie zabieraniem kieszonkowego. To narzędzie nauki, nie kij. Mieszanie go z karą psuje obie rzeczy.
• Brak słoika oszczędności. Bez zasady „najpierw płać sobie" wszystko spływa na bieżące drobne.
• Mylenie kieszonkowego z zapłatą za obowiązki. To dwie różne sprawy, rozróżniamy je w tekście czy płacić dziecku za obowiązki.